SORRY, BABY

Gdy przeszłość zostaje odkryta, czekamy na odkrycie przyszłości. Czyli angażuje nas oglądanie bohatery w procesie, którego kulminacji spodziewamy się na końcu opowieści.

ZEWNĘTRZNY

Agnes nie jest w procesie zewnętrznym. To znaczy, że nie ma takiej sprawy do załatwienia, której załatwienie wypełniałoby film. Agnes nie podejmuje decyzji o wyruszeniu na żadną misję i nie ma żadnego planu. Nie myśli: „Teraz będę sobie radzić z traumą i wracać do normalnego życia, więc najpierw kariera, potem romans, a potem coś.” Czyli nie ma głównej obietnicy dramaturgicznej: "Czy Agnes uda się osiągąć cel?"

WEWNĘTRZNY

Agnes jest w procesie wewnętrznym. To znaczy, że na początku opowieści jest trochę inną osobą niż na końcu. Gdy jej nauczyciel ją zgwałcił, Agnes doświadczyła traumy. Objawem jej traumy jest strach. Agnes boi się, że ktoś ją obserwuje. Boi się, że ktoś jest za drzwiami. Boi się, że spotka mężczyznę, który ją zgwałcił.

Proces wychodzenia z tej traumy ma wiele etapów. Te etapy to przekroczenia, czyli momenty, w których bohatera robi coś, czego nie robiła wcześniej, albo doświadcza czegoś, czego nie doświadczała wcześniej.

• Pierwszy raz mówi publicznie o swoim doświadczeniu. Jako członkini ławy przysięgłych prowadzi mini proces w sprawie mężczyzny, który ją zgwałcił. Decyduje nie zgłaszać go na policję, bo nie chce, żeby Decker był mężczyzną, który robi takie rzeczy. Jeśli Decker trafi do więzienia, będzie takim mężczyzną. Czyli wybacza mu, uwalnia go od konsekwencji jego zbrodni i daje mu szansę na normalne życie.

• Dostaje stanowisko, które wcześniej miał Decker. Dostaje też jego gabinet. Już nie ma pustki, która była śladem po Deckerze. Na uczelni zaczyna się nowy rozdział, który pisze Agnes.

• Po trzech latach musi wrócić do pracy naukowej, którą zachwycał się Decker. Zdejmuje kartki i odsłania okno.

• Jako nauczycielka omawia „Lolitę”, czyli musi z dystansem rozmawiać o wykorzystywaniu seksualnym młodych kobiet przez starszych, uprzywilejowanych mężczyzn.

• Dowiaduje się, że nie była jedyną studentką, którą Decker wykorzystał. (Chociaż koleżanka mówi, że chciała mieć seks z Deckerem, to nauczyciel jest w pozycji władzy i ma narzędzia do manipulacji studentki, więc jest to wykorzystanie osoby podopiecznej, po angielsku: grooming.)

• Miłemu panu Kanapce wyznaje, że często myśli o tym, co się stało, ale też często o tym nie myśli. Agnes mówi też, że nie widzi się w przyszłości, ale pan Kanapka daje jej czas: trzy lata, które minęły, to nie tak wiele.

• Buty, które miała na sobie w domu Deckera, przestają być schowane. Wyrzuca je z torebki, bo chce do niej spakować upolowaną mysz. Buty przestają być świadectwem gwałtu i wracają do roli butów.

• Znów ma przyjemność z seksu.

• Patrzy na mały, miękki i pomarszczony penis. Męskie ciało jest niegroźne.

• Gavin zachęca ją do rozmowy o przyszłości, ale ona nie widzi się w przyszłości. On chce mieć rodzinę i dzieci. Zapewnia ją, że byłaby wspaniałą mamą.

• Lydie wyznaje, że jest w ciąży. Przyszłość nadchodzi w brzuchu przyjaciółki.

• Kulminacją procesu wewnętrznego Agnes jest jej rozmowa z dzieckiem Lydie. Mówi dziewczynce, że złe rzeczy czasem się dzieją, ale ona będzie osobą, na której dziewczynka będzie mogła polegać. Będzie ją wspierać bez strachu. Czyli Agnes już się nie boi. Już widzi się w przyszłości. Jest jasne, że już poradziła sobie z traumą.

GATUNEK

KOMEDIA

Czyli opowieść w lekkim tonie i z pozytywnym zakończeniem. Postacie i ich zachowania są przerysowane w celu rozbawienia widzów.

DRAMAT

Czyli opowieść w poważnym tonie, skupiona na relacjach i reakcjach postaci.

Połączenie tych gatunków, czyli komediodramat (lub dramedia, jeśli uznajemy, że opowieść jest raczej poważna niż raczej lekka) to bardzo atrakcyjna forma opowiadania o trudnym temacie wychodzenia z traumy po gwałcie. Nasze zaangażowanie to:

Poruszenie wynikające z oglądania czegoś bardzo ważnego, bolesnego i kojącego.

Radość wynikająca z oglądania czegoś zabawnego, błyskotliwego i zaskakującego.

KONSTRUKCJA

Chociaż pięć rozdziałów jest ułożonych niechronologicznie, to konstrukcja tej opowieści jest klasyczna: początek jest raczej na początku, koniec jest raczej na końcu, a etapy procesu są w środku.

Rozdział pierwszy, który uruchamia opowieść, jest blisko początku filmu (drugi). Punkt zwrotny, który zaczyna proces, czyli napaść seksualna, dzieje się w 32 minucie.

Rozdział piąty, który zamyka opowieść, jest na końcu filmu (piąty). Kulminacja, która kończy proces, czyli rozmowa z dzieckiem, dzieje się w 90 minucie.

Kolejność rozdziałów:
4 - rok z dzieckiem - Agnes ma tajemniczą traumę.
1 - rok z czymś złym - Decker gwałci Agnes.
2 - rok z pytaniami - Agnes układa się z Deckerem.
3 - rok z dobrą kanapką - Agnes układa się ze sobą.
5 - rok dzieckiem (ten, co na początku) - Agnes jest gotowa na dalsze życie.

Jedyna zmiana to przełożenia rozdziału 4 na początek opowieści. Bez tej zmiany zbrodnia Deckera byłaby w 14 minucie. Z tą zmianą zbrodnia Deckera jest w 32 minucie. Czyli wciąż punkt zwrotny jest ustawiony klasycznie.

PRZESŁANIE

Czego uczy nas proces wychodzenia Agnes z traumy?

Gwałt to straszna zbrodnia i poradzenie sobie z traumą może zająć wiele lat.

Powrót do normalnego życia wymaga wielkiej odwagi. Agnes odważnie została sama w domu. Odważnie przyjęła pracę w roli, w której wcześniej był Decker. Odważnie zaczęła romans i otworzyła się na bliskość z innym mężczyzną.

Bardzo ważne jest wsparcie innych osób. Agnes spotkała niepoważne kobiety w szkole i nieempatycznego lekarza. Ale miała akceptującą i wspierającą przyjaciółkę, fajnego sąsiada z benefitami, kojąco mruczącego kota i spotkała życzliwego pana Kanapkę. Taki katalog wspierających postaci pokazuje nam, jakim wsparciem my powinnyśmy być dla osób w podobnej sytuacji.

Jeśli ta analiza czegoś Cię nauczyła, rozważ wsparcie 5 zł:

Zapraszam do obserwowania:

Nieskończone teksty

Zapraszam też do przeczytania innych analiz:

POJEDYNEK

Opowieść może się wydawać nieangażująca, ponieważ nie ma podstawowych elementów, które budują zaangażowanie widzów: celu bohatera, stawki, zrozumiałej intrygi antagonisty. Nie ma też obiecanego pojedynku.

GLORIOUS SUMMER

To jest kino eksperymentalne. Na czym polega eksperyment w kinie? Na niespełnianiu oczekiwań widzów. Czyli nie dostajemy tego, co chcemy, ale dostajemy coś innego, co również może okazać się angażujące.

POWRÓT DO LISTY ANALIZ